A necesaria restauración da sanidade pública en Galicia. Artigo de opinión de Pablo Vaamonde

4f351fa2db97f-pablovaamonde

A necesaria restauración da sanidade pública en Galicia

A sanidade pública galega, durante os dous mandatos de Núñez Feijoo, foi sometida a un proceso de degradación permanente. Non foi por causa da crise nin provocada pola incompetencia do goberno; pola contra o Partido Popular, desde o poder, foi moi eficaz para aplicar de xeito contundente unha estratexia de desmantelamento dos servizos públicos coa finalidade de crear espazos de negocio favorables aos intereses financeiros e ás empresas afíns, que conseguen beneficios a expensas do erario público.

Desde 2009 ata 2015 reduciron o orzamento sanitario un 18.3%, situando a Galicia como a CCAA que aplicou o recorte máis profundo. Tamén eliminaron nese tempo case 1.800 prazas da sanidade pública -sendo a Atención Primaria o nivel máis afectado-, e suprimiron 450 camas hospitalarias públicas, a pesar do crecemento das listas de espera e da permanente conxestión dos servizos de urxencias. A degradación das condicións laborais chegou a ser alarmante (hai traballadores sanitarios que acumulan máis de cen contratos nun só ano).

Mentres tanto entregaron a mans privadas cada vez máis parcelas de actividade (ambulancias, historia clínica electrónica, telecomunicacións, cita previa, suministro e loxística, mantemento de equipos sanitarios, xestión da limpeza, servizo de catering, teleasistencia…), e teñen en carteira o proxecto de Unidades de Xestión Clínica, co que pretenden privatizar a propia actividade sanitaria nos hospitais e centros de saúde: poderían abrir a porta ao mercado, á xestión privada e á laboralización do persoal.

Tamén renovaron por dez anos o concerto co hospital privado Povisa de Vigo (75 millóns de euros anuais) e puxeron en mans dunha empresa concesionaria (integrada por construtoras arruinadas e bancos rescatados) a xestión do novo Hospital Álvaro Cunqueiro (70 millóns de euros durante vinte anos). A Administración pública queda cunha severa hipoteca, e a sanidade do sur de Galicia en mans privadas para moito tempo.
Se a todo isto engadimos o crecemento imparable do gasto farmacéutico (pola apresurada e imprudente incorporación de novos fármacos de uso hospitalario, de utilidade pouco comprobada pero con prezos desmesurados), a entrega da xestión da tecnoloxía sanitaria ás propias empresas (mediante o curioso sistema de contratación do “socio tecnolóxico”), e a cesión de parcelas moi sensibles do sistema (xestión da información, control de datos, investigación, contratación,…) a empresas privadas, podemos concluir que o sistema sanitario público está en risco pois, de non poñer freo á política actual, pode chegar a ser insustentable.

Se o vindeiro 25 de setembro hai un cambio político en Galicia (que eu considero imprescindible) a sanidade pública deberá ser unha das áreas de atención prioritaria para frear o seu deterioro e reverter a situación actual. O novo goberno deberá traballar, coa máxima decisión política e a maior seguridade xurídica, para restaurar o dano causado. Será un camiño longo e dificil (pola escaseza de recursos, as dificultades legais, as resistencias ao cambio e a intensa infiltración que o PP ten nas estruturas centrais e periféricas da sanidade).

O traballo deberá dirixirse en tres direccións fundamentais: reforzar o sistema público, incrementar a súa capacidade de atención e restaurar a calidade asistencial (incremento progresivo do financiamento e recuperación do persoal restado) para abordar o principal punto negro do sistema, as enormes listas de espera; tamén haberá que recuperar a dignidade profesional (tan degradada nestes anos de goberno do PP) e conseguir unha implicación dos traballadores na mellora dos servizos públicos; e haberá que iniciar un camiño de recuperación das áreas externalizadas para que pasen a ser controladas pola Administración e realizadas por traballadores públicos.

Aínda estamos a tempo. Os defensores da sanidade pública entendemos que a saúde é un dereito dos cidadáns e o sistema sanitario un elemento clave de cohesión social. Non podemos deixar que a convertan nun negocio. Os nosos sucesores deben ter dereito a unha atención sanitaria, cando menos, como a que aínda temos a día de hoxe.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Recuperar a sanidade pública galega tralas eleccións. Artigo da Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública

logo agdsp

Recuperar a sanidade pública galega tralas eleccións

A saúde é un dereito e non debe converterse nun negocio. As medidas aplicadas polos gobernos do PP, a nivel central e autonómico, foron en sentido contrario. Son decisións políticas baseadas nunha ideoloxía clasista (excluínte) que entende a actividade asistencial como un nicho de negocio. Cómpre garantir a atención sanitaria como un dereito da cidadanía. Agardamos que das eleccións do próximo 25 de setembro xurda un goberno progresista que poña fin ás políticas de desmantelamento do sistema público que está a aplicar o PP. Para iso propoñemos que desde o goberno de Galicia se apliquen as seguintes medidas.

1.       Suspender en Galicia a aplicación do RDL 16/2102 volvendo a unha Sanidade universal, eliminando os copagos e garantindo unha Carteira de Servizos única e equitativa para toda a cidadanía.

2. Recuperación do financiamento sanitario público aos niveis do inicio da crise Esta medida terá que ir acompañada da renegociación co Estado do modelo de financiamento sanitario e de medidas de racionalización do gasto en farmacia, alta tecnoloxía, privatizacións e concertos.

3. Recuperación para o Sistema Público Galego dos centros e servizos asistenciais privatizados (novo hospital de Vigo e Laboratorio Central de Galicia) mediante un plan a curto, medio e longo prazo, que inclúa unha auditoría dos contratos e concesións co sector privado, denuncias legais das irregularidades detectadas e establecer estratexias de negociación.

4. Recuperar a titularidade pública do Sistema Información Sanitaria do SERGAS (Historia Clínica, Receita Electrónicas e Central de Chamadas). Facilitar que os profesionais do sistema sanitario público accedan á información que xeran coa prohibición do acceso aos mesmos polos centros privados, salvo no caso das actividades concertadas (con carácter complementario). Obrigatoriedade de que todos os centros e servizos realicen anualmente memorias sobre os seus recursos e actividades.

5. Acabar coa figura do “socio tecnolóxico” para adquirir o equipamento tecnolóxico, e cos Institutos de Investigación Biomédica acolleitos ao modelo de colaboración público privada e controlados pola industria farmacéutica. Creación dun fondo público de investigación biomédica que reciba como mínimo o 1% do orzamento sanitario e que sexa de xestión pública sen participación privada.

6. Recuperar o nivel de emprego no SNS, mediante un plan que inclúa un diagnóstico de necesidades do sistema, estableza prioridades e acabe coa precariedade laboral. Acabar coa amortización de prazas por xubilación.

7. Elaborar un plan integral para afrontar a situación das listas de espera desde a Sanidade Pública mediante a ampliación das camas hospitalarias, utilización plena dos centros hospitalarios, políticas de persoal incentivadoras, mellora da capacidade resolutiva da Atención Primaria, dotación de recursos adecuados aos Servizos de Urxencias extrahospitalarios e esixencia da dedicación exclusiva dos traballadores sanitarios.

8. Recuperar o Plan de Mellora da Atención Primaria que a poña no centro do sistema e potencie a súa capacidade resolutiva dotándoa do persoal, equipamento e acceso aos recursos diagnósticos necesarios para garantir as políticas de promoción e prevención de saúde e unha asistencia de calidade.

9. Suprimir as  Unidades de Xestión Integrada e recuperar as Xerencias de Atención Primaria.

10. Potenciar as Áreas Sanitarias como espazos para a coordinación de niveis e servizos asistenciais e coa Sanidade Pública. Reintegrar aos hospitais comarcais os recursos e servizos que perderon nos últimos anos.

11. Obrigatoriedade de elaborar un Plan Galego de Saúde cuatrienal que oriente a política da Consellería de Sanidade e do SERGAS complementado por Plans de Saúde en cada Área Sanitaria que definan os recursos necesarios, os programas e actividades a desenvolver por centros e servizos, en función das súas necesidades e problemas de saúde detectados coa participación da poboación e dos traballadores sanitarios.

12. Acabar coa libre designación dos cargos de xestión dos centros sanitarios mediante a cobertura das prazas por concursos públicos de acordo cos principios de igualdade, mérito e capacidade, con avaliacións do desempeño.

13. Acabar coa contratación lixo, desenvolver incentivos baseados na calidade asistencial, transparentes e con control democrático e recuperar os dereitos laborais eliminados polo PP.

14. Garantir a formación continuada de todos os traballadores sanitarios de xeito independente e con contidos fundados na medicina baseada na evidencia sen presenza da industria farmacéutica.

15. Desenvolver en todos os niveis e centros do sistema instrumentos e mecanismos para favorecer a participación social e profesional.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

APOIO DA PLATAFORMA DE OURENSE A CONVOCATORIA PARA RESCATAR A SANIDADE PÚBLICA DE VIGO

FireShot Screen Capture #406 - 'CARTAZ Manifestacion-Romeria-3Setembro_pdf' - www_fadsp_org_documents_2016_CARTAZ%20Manifestacion-Romeria-3Setembro_pdf

Imaxe | Posted on by | Deixar un comentario

O GOBERNO DO PP FAVORECE OS INTERESES DAS FARMACÉUTICAS

farmacopea

Os novos fármacos de uso hospitalario, de prezo desmesurado e escasa eficacia en moitos casos, poñen en risco a sustentabilidade do SNS

 Manuel Martín. Presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública

 O Ministerio de Facenda en funcións decidiu este mes de agosto o peche contable da Administración, que impide aprobar novos gastos do sector público, co obxectivo de afrontar a desviación do déficit público e cumprir coas esixencias da Comisión Europea, que esixe novos recortes para reducilo. A Sanidade Pública vai ser un das áreas máis afectadas por esta medida, xa que pretenden aforrar outros 1.000 millóns de euros. Paradoxicamente esta conxelación non afectará ao gasto farmacéutico, a causa máis importante do crecemento do gasto sanitario, dado que o Ministerio anunciou que a medida non impedirá financiar novos medicamentos innovadores nin afectará á política farmacéutica.  Con esta decisión o PP mostra unha actuación de complicidade coas empresas farmacéuticas.

 O crecemento do gasto farmacéutico pon en cuestión a sustentabilidade financeira do Sistema Nacional de Saúde (SNS).  Recortaron o gasto sanitario público nun 11% (máis de 9.000 millóns de euros entre os anos 2008 e 2015) amparándose na necesidade de cumprir coa Lei de Estabilidade Orzamentaria; pero o gasto en medicamentos medrou de maneira desbocada, ata  superar  a astronómica cifra de 16.000 millóns de euros, o que coloca a España no segundo lugar mundial en consumo de medicamentos per cápita. Aumentou o gasto nas oficinas de farmacia (case un 8% no mes de maio respecto ao ano pasado), pero onde o crecemento é brutal é nos hospitais: un 26% ao longo do 2015. Ademais de elevado o gasto farmacéutico en España é en boa parte irracional, xa que se utilizan pouco os xenéricos (6.5 puntos por baixo da media da Unión Europea), e ademais prescríbense excesivamente fármacos de utilidade dubidosa ou de uso cuestionable. Debemos lembrar que o mal uso de medicamentos non é inocuo: os efectos secundarios dos fármacos considérase como a terceira causa de mortalidade nos países avanzados.

 En Galicia a situación é grave e perigosa, cun gasto farmacéutico total de 250 euros por habitante ao ano, moi superior á media estatal de 212, e a terceira máis alta do Estado. Ao mesmo tempo o crecemento do gasto farmacéutico hospitalario (sen incluír os medicamentos da hepatite C) foi espectacular -cunha taxa de variación inter-anual do 26,8 moi superior á de 5,9 do conxunto de CCAA-, a máis alta de todas, probablemente relacionado co incremento do uso de novos medicamentos (non inclúe os fármacos da hepatite C).

 As políticas do goberno, supostamente dirixidas a reducir gasto farmacéutico, foron un fracaso. A introdución do copago de medicamentos para os pensionistas (RDL 16/2012) trasladou o gasto ás depauperadas economías familiares -mentres que a Administración só aforrou seis millóns de euros-, e o acordo entre o Ministerio e Farmaindustria (para que o gasto en fármacos non medrase por encima do PIB) foi papel mollado: o gasto creceu case ata o 10% fronte a un 3% de aumento do PIB. A propia Comisión Europea puxo en cuestión as medidas de control do gasto farmacéutico do goberno, xa que non conseguiron as  reducións contempladas na Lei de Estabilidade Orzamentaria,  especialmente no referente ao control de receitas  expedidas en establecementos de farmacia e en hospitais; vulneraron a lexislación comunitaria na contratación pública e nos mecanismos de control da mesma;  utilizaron de maneira abusiva o procedemento negociado sen licitación previa para adquisicións de equipamento sanitario (fraccionando os contratos de compras para evitar a súa licitación); e hai pouca transparencia nos procedemento de adquisición de medicamentos.

 Quen perdeu con estas políticas de recorte de gasto asistencial e de crecemento do gasto farmacéutico? Os enfermos (un informe do Consello Económico e Social recolle un espectacular incremento nas listas de espera cirúrxica, que pasaron de 372.468  no ano 2009 a 549.424 en 2015: un aumento do 47%); os pensionistas e persoas de rendas baixas (os copagos son unha barreira insalvable e hai datos que revelan que moitas persoas non poden retirar os medicamentos prescritos polos seus médicos); e os traballadores sanitarios (entre 2009 e 2014 reduciron en 3.500 millóns de euros o gasto en persoal -un 11%-, aplicaron unha notable redución salarial -un 13%-, e recortaron uns 12.000 postos de traballo no SNS, aínda que os sindicatos fan estimacións máis elevadas).

 

A pesar diso a industria farmacéutica parece ter carta branca e pretende sacar ao mercado  novos medicamentos cada vez máis custosos, imposibles de financiar cos actuais prepuestos sanitarios. Os laboratorios pretenden comercializar 220 novos medicamentos para tratar o cancro (actualmente supoñen xa o 12,3% do gasto hospitalario, sen que incrementasen significativamente a supervivencia dos pacientes)  ou fármacos biolóxicos (modifican as bacterias para fabricar proteínas para tratar tumores ou artrites) que supoñen xa o 40-50% do gasto en farmacia hospitalaria (entre 1.800 e 2.250 millóns de euros, cando hai apenas 10 anos  o seu gasto era nulo). As multinacionais farmacéuticas anunciaron recentemente que están a investigar 586 novos fármacos (en Fases II, III e de aprobación) e que teñen xa 136 en fase de desenvolvemento previo á súa comercialización. Esta avalancha de fármacos (moitos deles de eficacia non comprobada e desde logo cuns prezos exorbitantes, sen relación cos gastos de investigación e fabricación) pode poñer en risco a sustentabilidade económica do SNS e aumentará as desigualdades de saúde, dado que o acceso a estes novos fármacos quedará limitado á poboación con maior poder adquisitivo, como recoñecen os mesmos laboratorios.

 Lonxe de preocuparse pola previsible catástrofe sanitaria á que nos conducen, o goberno en funcións do PP persiste na súa política de conxelar o gasto sanitario pero manter a porta aberta ao financiamento dos novos (e custosos) medicamentos, para satisfacer os intereses das multinacionais farmacéuticas (trufadas de antigos cargos da Administración). En Galicia a  situación é ainda máis preocupante, xa que ocupa un dos primeiros lugares en gasto farmacéutico, e o crecemento do gasto en fármacos hospitalarios foi espectacular. A pesar diso os recortes en gasto sanitario perpetrados polo goberno de Núñez Feijoo foron enormes.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

COLABORACIÓN PARA CONSEGUIR A REVERSIÓN DO HOSPITAL DE VIGO AO SISTEMA PÚBLICO DE SAÚDE

PRECISASE COLABORACIÓN ECONÓMICA PARA CONSEGUIR A REVERSIÓN DO HOSPITAL ALVARO CUNQUEIRO DE VIGO AO SISTEMA PÚBLICO DE SAÚDE

Estimados amigos e amigas, como sabedes a Asociación Galega para a Defensa dá Sanidade Pública presentou o pasado día 2 de setembro unha denuncia ante a Comisión Europea contra a adxudicación do Novo Hospital de Vigo pola Xunta de Galicia utilizando a fórmula de Financiamento Público Privada en base a catro feitos:

1.- A utilización fraudulenta da figura legal de Concesión de Obra Pública en lugar da de Colaboración Público Privada,

2.- Os recortes no Proxecto Funcional destinados a para abaratar os custos á empresa adxudicataria que contraveñen os criterios da Comisión Europea para contratos de Colaboración Público Privada

3. – Vulneración do risco de financiamento, que por contrato corría a cargo da Concesionaria, foi cuberto no seu maior parte polo SERGAS cun crédito do Banco europeo de Investimentos

4.- Incumprimento da lexislación da UE para ocultar o endebedamento público da CCAA de Galicia.

A Comisión Europea admitiu a demanda e abriu un proceso de investigación que pode acabar na apertura dun procedemento de infracción, a esixencia de reparar a legalidade vulnerada e o recate da concesión polo Sistema.

A pesar do esforzo realizado pola AGDSP non fomos capaces aínda de facer fronte aos gastos legais desta denuncia, polo que solicitamos ás organizacións que conforman as Plataformas SOS de Galicia e a aquelas persoas que están en contra da privatización da sanidade pública galega unha axuda económica para facer fronte a estes gastos, coa apertura dun crowdfunding onde se poden facer efectivas por internet.

Achegamos a forma para iso

Un cordial saúdo

Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

AS REPERCURSIÓNS NOS MEDIOS SOBRE AS BADALADAS A PROL DUN PLAN PARA A PREVENCIÓN DO SUICIDIO

Expertos instan a la Xunta a crear un plan de prevención de suicidios

En los últimos ocho años, 323 personas se quitaron la vida en la provincia y el pico más alto lo registró el 2011, con 51 muertes

Uno de los problemas más importantes de salud pública. Esta es una definición que aporta el Movemento Galego de Saúde Mental al término “suicidio”. Los jardinillos del Padre Feijóo se convirtieron ayer en el escenario de una concentración de miembros de la agrupación y ciudadanos para reclamar a la Xunta de Galicia un plan autonómico de prevención del suicidio. A las 20,00 horas sonó una campanada, a modo de recuerdo a la sociedad de que cada día en Galicia una persona se quita la vida. La iniciativa, “Badaladas pola prevención do suicidio”, arrancó el pasado 3 de mayo en Santiago de Compostela. Ayer, para bajar el telón, la campanada sonó en ocho localidades gallegas.

O resto da nova aquí:

http://tinyurl.com/ztb4xsp

La provincia ourensana tiene la menor tasa de suicidios de Galicia

Es la única con unidad de intervención intensiva para personas con conductas de riesgo

Los jardines Padre Feijoo fueron ayer testigos de un minuto de silencio que pretendía alertar a la sociedad sobre la triste realidad del suicidio, que en Galicia se cobró el pasado año la vida de 321 personas, casi una por día. La iniciativa, que se repitió en otras ciudades gallegas convocada por el Movemento Galego da Saúde Mental y apoyada por la SOS Sanidade Pública y colectivos sindicales, tenía también un fin reivindicativo dirigido a la Xunta: piden un plan autonómico específico y multisectorial para atajar un problema que va en crecimiento. Galicia ha superado las tasas nacionales de muertes por suicidio históricamente, pero la diferencia se ha ampliado en los últimos años. En 2014, frente a las 8,3 muertes por cada 100.000 habitantes de media nacional, en Galicia se alcanzó el 14,17; y el año pasado el 11,85.

O resto da nova aquí:

http://tinyurl.com/zlz8paf

Prevención contra el suicidio e información para “desestigmatizarlo”

Treinta y una personas se quitaron la vida en Ourense en 2015, el mismo dato que en 2014 (fueron 394 en toda Galicia). Cuarenta y ocho casos hubo en 2013 en la provincia. Para pedir respuestas frente a esta realidad tácitamente silenciada, la plataforma SOS Sanidade Pública y el Movemento Galego de Saúde Mental promovieron una concentración que tuvo lugar ayer en Ourense y otras capitales gallegas. Entre otras medidas, urgen recursos para elaborar un plan gallego de prevención y actividades informativas para “desestigmatizar” el problema.

O resto da nova aquí:

http://tinyurl.com/htw82tu

Reclaman en Galicia un plan para la prevención del suicidio como «un grave problema»

Su objetivo es disminuir las muertes por esta causa un 10 % en el año 2020

El Movemento Galego de Saúde Mental y SOS Sanidade Pública reclamaron con concentraciones en nueve localidades gallegas un plan autonómico de prevención de suicidio. Su objetivo es, según las recomendaciones de la OMS, disminuir las muertes por esta causa un 10 % en el año 2020, indican. Consideran que se trata de «un grave problema de saúde pública», y que el número de muertes en la comunidad es muy elevado, con un récord de 394 en el año 2014, según autopsias realizadas por el Instituto de Medicina Legal de Galicia (Imelga), que supusieron más de una al día.

O resto da nova  aquí:

http://tinyurl.com/horn5ns

Los Xardíns do Padre Feijóo serán el escenario en la capital ourensana este jueves, 30 de junio, a partir de las 20:00 Hs., de la concentración Badaladas en prevención do suicidiode ámbito gallego convocada para esta jornada en 8 puntos distintos de la comunidad gallega. Se trata de una medida reivindicativa con la que el Movemento Galego de Saúde Mental reclama a la Xunta de Galicia la elaboración por la Consellería de Sanidade del correspondiente plan preventivo que frene el alto número de suicidios que todos los años se producen en esta Comunidad.

O resto da nova aquí:

http://www.ourensedixital.com/_novas/16/06/29_02.htm

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Video da Concentración en Ourense por un Plan de Prevención do Suicidio

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario